Sven Lütticken

DE WITTE RAAF

Editie 72 maart-april 1998

print Print

Hou deze tekst mee gratis beschikbaar.
Stort uw bijdrage.


Of neem een (steun)abonnement.

NL

Het Van Abbemuseum heeft een overtuigender curriculum als het om het tentoonstellen van Nederlandse kunst gaat. Op Atelier van Lieshout, Rineke Dijkstra en Jeroen Eisinga na hebben alle deelnemers aan de expositie met de fantasievolle titel NL al eens in het Van Abbe geëxposeerd. Om die continuïteit te onderstrepen, wordt in enkele gevallen ouder en nieuw werk gecombineerd, zo bij Marijke van Warmerdam en Job Koelewijn. Bij andere kunstenaars gaat het echter alleen om bekend werk, onder meer bij Van Lieshout en Dijkstra – en bij Dijkstra dan ook nog eens om die eeuwige strandfoto’s, die ten onrechte haar overige werk in de schaduw dreigen te stellen. Interessanter is de presentatie van recente videowerken van Tiong Ang, aangevuld met een schilderij. Twee gerelateerde videofilms worden vertoond op beeldschermen die staan opgesteld achter een sluier dunne zwarte stof die Ang ook over zijn schilderijen spant: zij tonen een boeddhabeeld en een pop die slechts door het schijnsel van een televisie worden belicht. Met hun combinatie van banaliteit en een meditatief karakter zijn deze werken overtuigender dan Angs uitstapjes naar het rijk van de sitcom en de soap. Helaas biedt NL verder nauwelijks aanleiding voor nieuwe inzichten in het werk van de deelnemende kunstenaars. Ook dringt zich bij het zien van al dit werk de gedachte op dat het niveau weliswaar zonder uitzondering hoog is, maar dat echte pieken schaars zijn. Het is allemaal serieus en competent, maar zoveel seriositeit en competentie gaat vervelen en zelfs ergeren. Zelfs Joep van Lieshout doet in deze context verantwoord aan, hetgeen ook wel aan de keuze van het werk ligt. Gelukkig wordt in het Van Abbemuseum ook de installatie Hongkongoria van Aernout Mik en Marjoleine Boonstra getoond: op een aantal in lage witte wanden ingevoegde schermen worden beelden uit Hongkong geprojecteerd waarin, zoals vaak bij Mik, mensen tot de status van poppen of mechanische zombies worden gereduceerd. Zo toont een van de projecties een dame die in een winkelcentrum roerloos achter een bureau zit terwijl om haar heen de mensen zich voorbijhaasten, terwijl elders roeiers op een oefenbaan stationair aan het trainen zijn: ze komen geen centimeter vooruit. Hongkongoria is zo’n werk dat eigenlijk ergens permanent geïnstalleerd zou moeten worden zodat het bij tijd en wijle kan worden bezocht.

 

• NL tot 13 april in het Van Abbemuseum, Vonderweg 1, Eindhoven (040/ 2755275). (Sven Lütticken)