Sven Lütticken

DE WITTE RAAF

Editie 74 juli-augustus 1998

print Print

Hou deze tekst mee gratis beschikbaar.
Stort uw bijdrage.


Of neem een (steun)abonnement.

I rip you, you rip me

Het doorbreken van muren die de beeldende kunst scheiden van minder hermetische en elitaire cultuurvormen is tegenwoordig een geliefd tijdverdrijf. Naast mode en design staat ook de popmuziek wat dat betreft in de belangstelling. De Rotterdamse manifestatie I Rip You, You Rip Me (Honey, We’re Going Down in History) richt zich op de popmuziek- en subcultuurscène van het Detroit van de late jaren ’60 en de jaren ’70. Detroit – een door crises geteisterde industriestad – bracht onder meer Iggy and the Stooges en The MC5 voort, terwijl in de naburige universiteitsstad Ann Arbor door kunststudenten Mike Kelley, Niagara, Cary Loren en Jim Shaw de band Destroy All Monsters werd opgericht. Het klimaat in Detroit en Ann Arbor was rond 1970 sterk politiek geladen: John Sinclair, manager van The MC5 en tevens oprichter van de radicale White Panther-beweging, zag in popmuziek een revolutionaire kracht. Bij Iggy and the Stooges ging het met hun ergens tussen sjamanisme, dadaïsme en bizar baltsgedrag zwevende optredens daarentegen meer om het uiten van agressie en frustraties dan om politieke agitatie. Concertopnames en ander materiaal uit die roerige tijd zijn te zien in CBK/Villa Alckmaer, waar tevens de leden van Destroy All Monsters een installatie hebben ingericht. Enkele meters verderop, in Museum Boijmans Van Beuningen, is het uit veel obscuur beeld- en geluidsmateriaal bestaande archief van deze band te zien. Naast drie televisieschermen met chaotische collages van bewegende beelden zijn er wanden en vitrines vol met white thrash- en cultmateriaal. Destroy All Monsters werd gefascineerd door alles wat aan de Amerikaanse cultuur slecht, goedkoop, ziek en bizar is – vooral door horrorfilms. In feite wordt hier de oorsprong van Mike Kelleys latere werk getoond: uit alles spreekt een hyperbewuste fascinatie met subculturele ranzigheid, die de burgermaatschappij in het gezicht wordt gesmeten. De installatie in Villa Alckmaer – met schilderijen, video’s, dia’s en vlaggen – blaast de toenmalige scène in Detroit op tot welhaast mythische proporties, waarbij het de vraag is in hoeverre Kelley en zijn kompanen zich enige zelfironie permitteren. Het gebrek aan informatie op de tentoonstelling zelf wekt mythologisering sowieso in de hand. Maar wat zou popmuziek zijn zonder mythes?

 

• I rip you, you rip me tot 26 juli in CBK/Villa Alckmaer, Westersingel 83, 3015 LC Rotterdam (010/436.59.99) en XX Multiple Galerie, Witte de Withstraat 55, 3012 BM Rotterdam (010/414.00.08) en tot 2 augustus in Museum Boijmans Van Beuningen, Museumpark 18-20, 3015 CX Rotterdam (010/441.94.00).