Lieven Van Den Abeele

DE WITTE RAAF

Editie 74 juli-augustus 1998

print Print

Hou deze tekst mee gratis beschikbaar.
Stort uw bijdrage.


Of neem een (steun)abonnement.

Gabriel Orozco

De Mexicaanse kunstenaar Gabriel Orozco (Veracruz, 1962) observeert en organiseert de hem omringende wereld. Kleine gebeurtenissen, vluchtige gestes en onooglijke details worden door hem toegeëigend of in scène gezet. Dit resulteert zowel in discrete installaties en vervreemdende objecten als in enigmatische foto’s. Voor zijn tentoonstelling in het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris maakte hij gebruik van bestaande werken die in een nieuw ensemble worden ingepast. De installatie getuigt van zijn grote veelzijdigheid. Niet alleen door het gebruik van diverse materialen en disciplines, maar vooral door een boeiende mengeling van spel, wetenschap, politiek en poëzie. Zijn werk is tegelijk fysiek, emotioneel en mentaal. Het bevindt zich tussen ervaring en vaststelling. Een belangrijke constante in zijn oeuvre is de belangstelling voor sites die zich bevinden aan de periferie van de maatschappij en dus ook aan de periferie van de perceptie. Dit gaat van foto’s van verlaten architecturale ruimten en gefragmenteerde landschappen tot nomadische objecten met een efemeer karakter. Zijn efemere en discrete tussenkomsten op publieke plaatsen, markten, straten of stranden hebben iets enigmatisch. Daar de manipulatie niet altijd onmiddellijk zichtbaar is, heeft men de indruk dat het toeval steeds samenvalt met de wil van de kunstenaar. Emblematische voorwerpen worden vervormd. Een bekend beeld is dat van La Déesse (1993), een gecomprimeerde Citroën DS, een auto voor slechts een persoon, die echter niet op de tentoonstelling aanwezig is.

Zijn parcours in het museum begint met een ondubbelzinnig statement. In grote letters staat op de muur van de eerste zaal Clinton is innocent. De directheid van de uitspraak onderlijnt Orozco’s dubbelzinnige houding op de meest uiteenlopende gebieden, het individuele en het sociale, het artistieke en het politieke. De werkelijkheid is voor hem een wereld van tekens die permanent ontcijferd moeten worden en daardoor steeds opnieuw een andere betekenis krijgen. Het museum is voor Orozco zowel fysieke ruimte (geëvoceerd door ventilatoren), sociale ruimte (een buitensporige pingpongtafel met visvijver in het midden staat ter beschikking van het publiek) als mentaal-abstracte ruimte. Dit laatste wordt gevisualiseerd door een labyrintisch parcours in de vorm van onze hersenen waarin foto’s en objecten op een museale wijze worden tentoongesteld. Dit laatste deel is het meest aantrekkelijke omdat het een idee geeft van de subtiliteit van Orozco’s mentale lenigheid, van het precaire evenwicht tussen het toevallige en het systematische, het publieke en het private, het tijdelijke en het blijvende.

 

• De catalogus die niet helemaal overeenstemt met de tentoonstelling geeft wel een degelijk overzicht van zijn oeuvre. Hij bevat een tekst van Francesco Bonami en een uitgebreid interview met Benjamin Buchloh (Engels/Frans). Werk van Gabriel Orozco: nog tot 13 september in het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris, Avenue Président Wilson 11, 75116 Parijs (01.53.67.40.00).