Erik Eelbode

DE WITTE RAAF

Editie 71 januari-februari 1998

print Print

Hou deze tekst mee gratis beschikbaar.
Stort uw bijdrage.


Of neem een (steun)abonnement.

Bruce Weber

In de Wolfson Gallery van de Londense National Portrait Gallery loopt het eerste museumretrospectief van deze Amerikaanse fotograaf die het imago (en de omzet) van Ralph Lauren en de witte onderbroeken van Calvin Klein tot ongeziene proporties opdreef. Vogue of Gentleman’s Quarterly koesteren hem tot op vandaag paginabreed en zowel aankomende als geconsacreerde sterren zitten dankbaar zijn portretsessies uit. Bruce Weber (1946) is een vakman, en voor sommigen zelfs een ijkpunt in de geschiedenis van de modefotografie. Al dient gezegd dat die geschiedenis vaak gereduceerd blijft tot weinig meer dan een simpele aaneenrijging van ‘ijkpunten’. Horst, Penn, Avedon, Ritts, Newton, Weber is zo’n ketting, waarbij elke schakel zich telkens nogal verwoed, maar nooit echt fundamenteel, probeert te onderscheiden van de andere. Zo wordt aan Weber de verdienste toegeschreven dat hij een nieuw beeld heeft gecreëerd van de young American male, tegelijk onschuldig en sensueel, extravert, erotisch en atletisch (en min of meer blank). Het is Webers handelsmerk, zijn ‘herkenbare stijl’, het onontkoombare zenuwcentrum van zijn vakgebied: de look . Vrouwen mochten in de jaren ’80 ook weleens wat te zien krijgen en dat Webers olympische jongelingen tegelijk als homo-erotische iconen werden gesmaakt, was meegenomen. Toch gaat er zelfs van Webers meest statische, perfect uitgelichte, sculpturale composities een soort ‘onernst’ uit, een lichtzinnige gewichtigheid die wellicht enkel in de bladzijden van een modeblad kan doorwegen. Geïsoleerd in dure artbooks of in tentoonstellingen in prestigieuze kunstinstellingen, blijken nogal wat van zijn foto’s gewoon niet zo veel om het lijf te hebben. Al zal hem dat een zorg zijn. Bruce Weber: “A lot of people take photography too seriously. I think it’s about enjoyment or showing another world to people, and that’s a very positive thing. It’s something I hope I do in my photographs. So that’s why I like photographing my dogs – they’ve been an inspiration to me.”

 

• Tot 15 februari in de National Portrait Gallery, St Martin’s Place, London, WC2H 0HE (171/306.0055.241).