Etienne Wynants

DE WITTE RAAF

Editie 58 november-december 1995

print Print

Hou deze tekst mee gratis beschikbaar.
Stort uw bijdrage.


Of neem een (steun)abonnement.

Louise Lawler

Na presentaties in het Kunstverein te München en de Neue Galerie in Graz stelt Louise Lawler in De Appel een keuze uit haar werk voor onder de dubbelzinnige titel “A spot on the wall”. Zowel een gerichte lichtbundel op de muur kan hieronder begrepen worden, als een vlek, een plaats of een gerichte blik. Lawler fotografeert kunstvoorwerpen in de omgeving waarin ze terechtkomen: tentoonstellingsruimten, opslagplaatsen van musea, woonkamers, traphallen, slaapkamers en kantoorwanden. Zij legt een fotografische staalkaart aan van de meest diverse situaties waar hooggewaardeerde kunst, van het oudste kunsthistorische object tot le tout dernier cri, belandt. Het kunstobject verschijnt daarbij als bij toeval in beeld, als onderdeel van een hele omgeving. De aanwezigheid van kunst blijkt slechts aanleiding om deze ruimte in beeld te brengen. Door de afstandelijke perspectief van haar opnamen, gaat de aandacht van de beschouwer evengoed uit naar de sfeerweergave, naar eventuele naamplaatjes of het omringend meubilair, als naar de kunstwerken zelf, die vaak slechts fragmentair in beeld komen. De betiteling wisselt af van een bot opdreunen van de diverse kunstwerken of de functie van de ruimte in kwestie, tot een uitgesponnen historiek met vermelding van curatoren, verzamelaars en kunsthandelaars of persoonlijke opmerkingen als “What else could I do?” en “As of yet untitled”. Ruim vijftien jaar al oefent Lawler een institutionele kritiek uit op de omgang met en de presentatie van kunst in een periode waarin de belangstelling voor kunst uitgerekend een absolute hoogconjunctuur beleeft. Haar nuchtere beelden tonen niet louter de autoriteit waarmee kunst opgevoerd wordt, maar ontkrachten vooral het geroemde autonome statuut van de Schone Kunsten. Haar werk staat haaks op de ronkende ambities van musea, kunsthandel en -kritiek, kortom op de godganse kunstwereld. Door het nu eens onverbiddelijk, dan weer sluiks opnemen van de omgeving verleent Lawler een triviaal, huiselijk karakter aan elke accrochage. Het tonen van de context ontlast de kunstwerken van hun verstikkend, belangwekkend aura. Naar verluidt zou men Lawler onlangs verweten hebben zelf evengoed aan deze kunstwereld te participeren. Een perpetuum mobile?

 

• Naast haar foto’s worden ook presse-papiers getoond en op 30 november verschijnt een catalogus in coproduktie met hoger vermelde instellingen. Van 17 november tot 14 januari in De Appel, Nieuwe Spiegelstraat 10, 1017 DE Amsterdam (020/625.56.51). Op 18 november vanaf 16.00 uur vindt er in aanwezigheid van de kunstenares een discussie plaats over haar werk: reservatie verplicht.