De uitnodiging om een dagboek te schrijven komt net nu ik voel dat er weinig toekomst is voor autofictie en het confessionele. Dat het private politiek is zal altijd wel zo zijn, maar binnen de kunstwereld is autofictie voornamelijk het medium van een carrièristische middenklasse geworden. Identiteit wordt de facto gehanteerd als een kwaliteitslabel, zoals bio in de supermarkt.

In mijn herinnering is Hogg van Samuel Delany geschreven in de eerste persoon & ontvouwt het zich door de observaties van een protagonist (een naamloze cocksucker) die amper of nooit ‘ik’ gebruikt. De mond meestal gevuld met de lul van Hogg of van iemand anders of met pis of sperma. Passief-orale ontvankelijkheid. Technisch niet evident om in de eerste persoon te schrijven en ‘ik’ te ontwijken, maar het lijkt mij wel bevrijdend.

Schetsen van het hoofd van Johannes de Doper, rustend op een hoge stapel borden (de vuile vaat, na een feest met veel gasten of na weken de afwas niet te doen: procrastinatie van de bachelor). Mogelijk realistisch uitgevoerd in was. Indien video zou de camera rond het hoofd kunnen draaien – met zicht op de afgesneden nek en luchtpijp – met geïntegreerde animatie van de stembanden tijdens het spreken. Misschien kust iemand (Salomé) ondertussen het hoofd, op de lippen. Deverdeling van posities… met wie kan je je identificeren?

Couples Therapy. Dr. Orna: ‘You identify with the dishes – you feel neglected. The dishes are like you, like who… I’m sitting here waiting –.’

Vergeten: betoging vandaag tegen afwezige Brusselse regering.

Moet Samuel Haitz sms’en i.v.m. queer temporality. Als ze queer wordt genoemd vanwege de fluïditeit van tijd, is die temporaliteit toch veeleer neoliberaal? Fluïde tijd & ruimte zijn toch de ultieme tools waarmee arbeiders, enfin iedereen, tot hogere productiviteit wordt aangezet? Als je weerstand wil bieden aan neoliberale manipulatie moet je net tijd-rigide zijn & punctueel.

Kersten oreert – roerend

in risotto – en bredere ordes

van tijd / spijzend perspectief

van Architectuur & Amaro

kater is voor morgen

2 december 2025

Sponsoring voor Learning to Count gevonden, wat verdere financiële planning en realisatie van het boek mogelijk maakt. Moet CRAC Alsace voorstellen om een deel van het publicatiebudget te gebruiken (en met de overige 3500 een zwart-wit pocketcatalogus – iets met organische lay-out of beelddagboek). Moet After8 contacteren.

Plotse Peer Raben-verslaving. Huiscomponist van Fassbinder. Narratieve composities met dwarsfluit, klassieke gitaar, saxofoon & harmonica; melancholisch behang voor Centraal-Europese erotiek & politiek-sociale manipulatie – soms wat klassiekere orkestratie op de achtergrond, maar ik ben vooral onder de indruk van de eerste vier instrumenten die het psychosociaal drama van Fassbinders obsessies belichamen. Alle lelies open in de vaas.

Boy looft mijn kwaliteiten als tafelspringer, maar heeft het over het feit dat ik gisteren bij Kersten heb gegeten, hij bij mij op zaterdag & mogelijk Lars op woensdag – maar schorpioenen zijn emo-volatiel qua planning. Soit – tweelingen ook.

De eerste keer dat ik opnieuw in het Nederlands schrijf. Ik ben alle woordenschat verloren. Schrik om vast te zitten in een archaïsch Hugo Claus-Nederlands. De plastische eenvoud van het Engels is weg & ik moet een nieuw ritme vinden. Engels is de taal die ik leerde voor de spiegel, de taal van Duran Duran en Billy Idol en Adam and the Ants, en de taal die ik leerde door klankimitatie: taal die eerst vorm, ritme en attitude was, en pas jaren later inhoud – de taal die functionaliteit oversloeg.

3 december 2025

Bij parodontoloog om tien jaar tandsteen te laten verwijderen. Met ogen open & de tandarts in mijn mond valt mijn zicht/perspectief samen met de mondholte – expansie van stofzuiger en handen met gereedschap. Buiten met verdoving van acht injecties & verlamming aangedikt, vermoeden van kwijl langs de mondhoek. Voor een dagboek ben ik te verslaafd aan gedachten. Ik ben slecht in observatie; hooguit: Halle is zo lelijk. Oordeel valt te snel om te observeren.

Boy sms’t dat hij de Brusselse kerststal wil zien die de actualiteit vult. Jaarlijkse diefstal van Jezus(hoofd) wordt dit jaar gelezen als kritiek op het inclusieve ontwerp & culturele uitholling door rechts, centrum, christenen en moslims. Representatie van diversiteit zal altijd een mislukte grijze oefening zijn. Op een zeker moment veranderden mijn ouders van kerststal. In plaats van plastieken ‘realistische’ figuurtjes in een houten & strooien stal kwamen zandstenen versies van Maria, Jozef en Jezus op het bedje: wit, gestileerd en stijlvol – en zonder stal, maar assorti met het glazen blad van de bijzettafel. Een moment waarop ik toch te oud was om nog met figuurtjes te spelen. Maar nu nog steeds verslaafd aan figuratie. Figuratie heeft mij gered. Of zal mij begraven – kan ook.

Paar jaar geleden ondervroeg ik een born-again Christian in Philadelphia over de afwezige Christussen in de kerk – hij hing niet meer aan het kruis. En in plaats daarvan een leeg kruis & sacrale geometrie met goede smaak – betonbrutalistische koffietafelboekmiddenklasserij. Weg met pathos, lijden en body horror. ‘We don’t want to see Christ as weak but as strong, victorious and standing next to his father in heaven,’ zei hij. De puriteins-positieve stormram. Hij kwam nog een gebed opzeggen voor we gingen slapen, met zegenende handen. Ik was onder de indruk van de passie, maar Irina leek erop te hinten dat zijn geloof (tijdelijk?) van obsessieve aard was.

Misschien is de ‘oude kitsch’ net esthetisch inclusiever: het lokaal-anekdotische om het universele over te brengen. In Là-bas beschrijft Huysmans een kruisiging van Grünewald: door de menselijke anekdotiek van de kreupele Christus (goddelijke verlaging) verschijnt de universele God.

Lars zegt af voor vanavond. Maar toch nog altijd kaaklam van de verdoving. En totaal uitgeput.

4 december 2025

’s Ochtends nog steeds verdoofd. Tramhalte Louisa is bekleed met 3D-publiciteit voor het laatste seizoen van Stranger Things. Hoofd van Demogorgon is ook gestolen. Tram krijst als nagels over een schoolbord. Voorbereiding van de zeef met de close-up-inserts voor de L (Learner)-reeks: 2x zicht op opengeslagen boek in de bilspleet. Voelt plots explicieter dan het mij interesseert, maar mogelijk werken ze door een toon-op-toondruk subtieler binnen het geheel van de compositie.

Skype met Sofia in eindejaarsroes. Dan naar mijn zus die mij leert stikken op haar oude machine, die ze mij leent. Mocht ik dit hebben geleerd toen ik zeven was, had mijn leven er anders uitgezien. Voelt goed om de L-vormige enveloppes in denim zelf uit te voeren. Te kunnen denken door de architectuur. Machine thuis afgezet. Kan eigenlijk niet wachten om eraan te beginnen, maar moet naar het centrum. Bij F. de Goldschmidt naar de plaats gekeken waar hij Against Nutritionwil hangen. In de buurt van Laurents doos. Gesprek met Micaela over een existentiële vraag naar betekenis (niet inhoud) in kunst op dit moment. Een gedeelde vermoeidheid voor kritische ironie en cynische grappen. Maar voor haar is het niet duidelijk waar het dan wel heen moet. Ik ervoer een dergelijke uitputting en totale leegte in de eerste zes maanden van dit jaar, maar het is beter nu. Drie shows hebben geholpen, vertel ik haar. Mark Leckey in Berlijn, Nan Goldin (tweede maal) in Milaan en Kai Althoff in Parijs. Nadien twee uur met Micaela en Nina over dating en liefde gepraat in de Laboureur.

5 december 2025

Hele dag studenten – individuele gesprekken en een groepspresentatie. Kater, uitgeput. Nu enkel nog zetel & McDonald’s & American Horror Story met Lady Gaga.

6 december 2025

Cherry Hill polst naar de stalen vingers voor een groepsshow. Wat valt erover te zeggen? Gesculpteerd, niet gegoten. Subtractief. Van langsom meer geamputeerde lichaamsdelen in mijn werk, besef ik – met segmentering in functie van ritmering en reanimatie. Slagerszoon met een Frankensteincomplex. Of Buffalo Bill, nu met de naaimachine (kimono & new wave). De eerste Learner-hoes in denim is bijna klaar, en iets groter dan mijn lengte.

SK’s uitverkoop: Balenciaga-jurk voor Sofia. Dan naar Institut de Carton. Lezing in Aglaia’s show. Moeizaam gesprek tussen Bart Verschaffel en Apolline Vranken. ’t Is kiezen tussen dutten of wakker blijven in de hoop dat die twee ooit nog in gesprek treden. De ene blijft in de einder staren naar een metafysische canon, de andere hoeft niet meer naar de beelden te kijken, want ze gelooft in haar agenda. Aglaia’s show is indrukwekkend: oogt als 500 betonnen ruïnevariaties op Caspar David Friedrichs Eismeer. En het besef dat ik mijn geboortestad enkel ken als een permanente werf & ruïne: Brussel, de kortademige ouwe nonkel met verhalen die steeds onderbroken worden door rokershoest.

Naar huis om eten te maken voor Boy. Pumpkin, varkensgehakt met gember en shaoxing. En chocolade Sinterklazen en mandarijnen.

7 december 2025

Melancholische neiging, maar waarom – met weinig goesting geboren? Meer theater in sciencefiction zou het eventueel kunnen redden, bedenk ik mij. Realistische performance in film is zo conservatief geworden.

Eerste L-hoes is gestikt. Mijn lengte. La la Leerling.

8 december 2025

Tandarts-check-up om 8.30 en een uur nodig om er te geraken. Brussel 547 dagen zonder regering. Twee weken geleden vertelde Sophie hoe een politieagent haar toevertrouwde dat de verkiezingscampagne van de Anderlechtse PS gefinancierd is met drugsgeld. Een familielid – econoom – vertelde gecontacteerd te zijn door een partij van de Brusselse regering. Gepolst voor een job. Hij vroeg of het om een tijdelijke job ging, aangezien we met een regering in lopende zaken zitten? Nee, de partij had genoeg redenen om aan te nemen dat er geen regering komt voor de verkiezingen in 2029.

Voor de verkiezingen na het einde van de Tweede Wereldoorlog werd mijn grootvader uitgenodigd om op de CVP-lijst te staan. Als beenhouwer in Maldegem had hij gedurende de Duitse bezetting veel mensen kunnen helpen door ze onder de toog wat extra te geven, waardoor hij graag gezien was. Dankzij die populariteit werd hij verkozen. Toen hij thuiskwam om de overwinning te vieren, zei zijn vrouw (of zijn schoonmoeder?): ‘Proficiat, maar vanaf nu zijde genen eerlijke mens meer.’ Waarop hij alle stemmen aan de partij afstond. En die moraliteit sluipt overal in door.

9 december 2025

Gisteren Micaela en Jelena P. op bezoek. Aubergine met rode miso-gember en rijst. Meer praten met Micaela over relalalaties. En mannen. En vrouwen. Niets verslavender.

Vandaag twee nieuwe zeefdrukramen ontvangen voor de ratten-in-de-reet-leesclub. Avond aan de naaimachine voor de tweede L-hoes in denim. Ouwe Žižek sputtert op de achtergrond: ‘I say: don’t go digging deep into yourself, no, instead: identify with the mask.’ In kimono achter de naaimachine & met Goodbye Horses in mijn hoofd. Er is nog een groot stuk spaghetti-bleached denim – genoeg voor een extra L.

Cholesterolmedicatie wacht al minstens drie weken op buffetkast – onaangeraakt. Ik beeld mij in dat de te hoge cholesterol van alle chips(zakken) komt die in Against Nutrition verwerkt werden (identify with the mask).

10 december 2025

Eerste van drie dagen masterevaluaties. Soundtrack van Fassbinders Lola op vinyl besteld. Voortgewerkt aan tweede L-hoes in denim. Nadien Affiliate: opening van Thomas Swinkels. Gezellig knutselwerk – tot er geargumenteerd wordt, en dan schiet er niet veel meer over. Uitgebreid gepraat met Koi over de residentie in Wiels. Simon en Timmy introduceren het werk van dichter-patholoog-modernist Gottfried Benn.

Nog een aflevering Fosse/Verdon bekeken. De serie wordt erbarmelijk, maar ik ben fan van Fosse – en een fan navigeert, met vergiffenis als substituut voor kritiek. Life is a cabaret. Vergeven, vergeten & fetisjisme: de tools voor transformatie.

11 december 2025

Cholesterolmedicatie weer vergeten. Op de tram gekeken naar een recept voor Opera Cake: acht lagen (ganache, joconde & crème). ‘Vergt ervaring.’ Tweede dag van evaluaties. Plotseling een generatie videasten. Tamelijk spannend. Voor het eerst gehoord van toxische retromania. Bestaat er zoiets als metanostalgie? En drie mediterranen met strategieën die doen denken aan This is the show and the show is many things. Misschien zijn we van institutionele kritiek verlost en komt er een heropleving van relationele esthetiek. Wat logisch lijkt.

Micaela’s observatie dat institutionele kritiek een narcistische vorm van relatietherapie is voor/tussen kunstenaars en curatoren, die dan ook nog eens denken dat dit interessant is voor een publiek. Bij momenten denk ik: op dat moment hebben instituut & kunstenaar de mogelijkheid van een (niet-professioneel) publiek opgegeven. Of vinden ze een publiek gewoon niet belangrijk.

’s Avonds presentatie van Shlomo’s foto’s in het appartement van Nicolaus.

12 december 2025

Derde dag van evaluaties. Te veel informatie. Nog een one-day-project bij KIN. Werk dat ik niet begrijp. Maar ik ben gesatureerd en kan geen kunst meer zien. Zou normaal Lars zien, maar die zegt opnieuw af.

Boy suggereert een sluitingsfeest in het CIVA. Tamme bedoening met gratis drank en waffles on a stick (domste idee ooit). Geen slechte dj’s, maar de architecten zijn muurbloemen – worden nooit ten dans gevraagd en in het slechtste geval buigen ze aan de zijlijn hun frustraties om tot principes. Dat Sam, Micaela, Shlomo en ik beginnen te dansen, lijkt intimiderend te werken, maar tien minuten voor sluitingstijd danst iedereen. Shlomo valt; schreeuwt van de pijn – misschien voet omgeslagen – en wordt in de taxi geschoven.

13 december 2025

Monsterkater – en de trein op naar Berlijn. Shlomo heeft blijkbaar zijn ligamenten gescheurd: karma voor die wafel die hij op de grond liet vallen. En liet liggen. En grappend hoopte dat iemand erover uit zou glijden.

14 december 2025

Berlijn. Brunch met Richard S. en wandeling nadien. Resumé van roadtrip in de USA en discussie over edgelordism & mannelijke ironie van Brussel. Is dat de Berlijnse framing van Brussel? Daarna naar Bröhan-Museum met fin de siècle, art nouveau en deco. Zetel met danig diep zitvlak en lage leuning voor de rug – noopt tot eeuwig onderuitgezakt dedain. Fin de siècle slumped down. Jais Nielsens religieus steengoed: Jakob, verstrengeld in gevecht met een engel – delen één keramische holte.

’s Avonds lezing van Dana DeGiulio – Sofia’s docente in Chicago – bij Scherben (Lesbian Legacies). Dana ratelt veilingchantgewijs door haar werk met jump cuts en loophole deviatie en alles komt samen – of niet, maar het hoeft niet. Expansie i.p.v. samenvatting, en ze praat sneller dan ik kan volgen – maar ik realiseer mij dat dit veel beter werkt voor mij dan de lineaire uiteenzettingen van de meeste lezingen waar ik direct verstrooid raak door eigen gedachten. Choking on the surplus. Ergens toont ze een De Chirico van een koppel met gedeelde open borstkas & middenrif: gevuld met een stad i.p.v. ingewanden: ‘Endotic – as the opposite of Exotic.’ Toch nog verdwaald in gedachten: je ligt in het donker, en ofwel adresseer je het zwarte met ‘is daar iemand’ – ofwel hou je je stil, en op één of andere manier, of op één of ander moment vergeet je de controle en begin je tegen jezelf te praten – meerstemmig (involuntary speech). Tot je iemand hoort komen. Cocktails met de bende in Victoriabar nadien.

16 december 2025

Ontbijt met winterzon achter aangedampt keukenvenster – aangevuld met artificieel Californisch gammalicht. Bladerend door Lyn Hejinians essay ‘The Rejection of Closure’. Ben het vergeten te kopiëren. Krebber bij Buchholz / Manfred Pernice bij Neu / Friedrich (Fritz) Lissmann bij Lars Friedrich / Moyra Davey gemist / Otto Meyer-Amden ook gemist: esoterische erotiek waar ik het meest naar uitkeek.

17 december 2025

Op de trein begonnen in Asa, as I Knew Him van Susanna Kaysen, van Sofia gekregen. Memoir van een liefdesvernedering. Ik-persoon beschrijft een man als perfect en zegt dat het enige wat aan hem ontbrak ‘een ziel’ was. Een yankeeziel. Moeilijk om verder te lezen – ziel is toch de meest speculatieve kwaliteit die er is – en dan nog onderhevig aan inflatie. Ze noemt hem steevast yankee, maar is ervan overtuigd dat hij slechts in haar geïnteresseerd is vanwege haar exotisch-Joodse afkomst – en vervolgens fantaseert ze over een jeugdtrauma dat hem daartoe bracht. Twee uur vertraging & negen uur om van Berlijn tot in Brussel te raken. Elke keer groeit de Duitslandhaat door DB.

18 december 2025

Succesvolle belichting van de zeefdrukramen: twee variaties op rat-met-boek-in-bilspleet – laatste afspraken met masterstudenten. Sentiment van eindejaar waart rond – elk jaar opnieuw.

Sofia stuurt foto’s van de lokale mall in Washington: ‘It’s Half Cake Thursday.’ Iedereen in sweatpants en Uggs – en toch een wereldmacht.

19 december 2025

’s Ochtends controle bij tandarts – tram en zweem van zuur van bearnaise of braaksel in Louisa & elke hoek gevuld met dekens en karton. Opinies zijn ook goedkoop – elke vlag is een rode vlag. Laatste dag met de bachelors.

Dat geen enkele

Student ooit LUCA-in-brand

Heeft geschilderd – raar

In vogelperspectief

Zoals Ed Ruscha’s LA

Museum on Fire

’s Avonds nog een gesprek in het kader van Aglaia’s show tussen Jelena Pančevac en Wim Cuyvers. Exotische romantiek van Cuyvers die zich mijmerend de ruïnes van Sarajevo herinnert versus droog-Servisch realisme van Pančevac. Cuyvers spreekt over architectuur als iemand die in de verte staart, en dan verkondigt dat ‘ware architectuur’ niet meer mogelijk is. Daarna nog video-groepsshow met Ryan bij Janitor. In slow motion en van op de rug gezien rent een vrouw met lange zwarte krullen de zee in, doorheen de schuimende branding – eens in het water draait ze zich om naar de camera – met het masker van Scream. Ik dacht te weten wie erachter zat, maar bleek verkeerd. Eenzaamheid van de verdeelde herinnering.

20 december 2025

Sofia noemt mij een workaholic – en is ongerust over haar broer die zich lijkt te bekeren tot Born-again Christianity. Iedereen heeft een gat om te vullen, zegt Satan tegen Stan in South Park, en Lacan tegen zijn volgelingen.

Schets van een rieten cowboyhoed met fruit (Carmen Miranda’s Tutti Frutti Hat-stijl). Soort cornucopia, maar de holte van de hoed – van onderaf gezien, dat is belangrijk – drain of plenty. Zoals de koperen cowboyhoedasbakken van bovenaf gezien op eikels lijken en de binnenkant op vulva’s – Lars beschreef ze eerder als MTF.

21 december 2025

Eerste ontbijt: pannenkoeken en ahornsiroop. Tweede ontbijt: twee spiegeleieren, merguez, tomaten en komkommer. Puriteins: wanneer plezier wordt ingeruild voor macht? Of waar macht surplus en genotscompensatie wordt?

Schrijfopdracht: beschrijf dagelijkse pantomime op basis van een gegeven thema. Zoals een tableau vivant.

Afspraak met Lea van Cherry Hill om haar de stalen vingers te geven voor de groepsshow op het einde van de maand.

Pontormo’s imaginaire spiermassa’s gekopieerd – de blanc bleu belge van het maniërisme.

22 december 2025

Ontbijt: pannenkoeken & ahornsiroop. Mail van galerij Parallel Oaxaca met interesse – en bevestiging van deelname aan Der Magen Europas in Kölnischer Kunstverein. Eerste zeefdruktesten in de studio zijn beter gelukt op papier dan op het rode canvas. De lezende ratten zijn herkenbaar, maar de mensenromp als katheder valt wat weg. Een derde L in denim begonnen – kleiner en met alternatief ophangsysteem. Sofia ligt met covid in bed in Washington.

Beyond the Dream Syndicate: Tony Conrad. In zoverre ik theorie lees, dan meestal toch: achterstevoren, zo stel ik vast, of technisch gezien achteruit bladerend. Betekenis kan altijd in achteruit begrepen worden of geïnterpreteerd – ‘The way out is the way in’ (Burroughs?). Klopt voor de boeken in de bilspleet – en de rat als sympathieke parasiet die langs de achterdeur naar binnen komt. De dynamiek zit in de vraag met wie zich eerst te identificeren: de passief-dienende romp of de erudiete parasiet. En wat lezen ze?

Nieuwjaarsvoornemen – stel eindelijk de vraag: waarom wordt kunstgeschiedenis altijd van het verleden naar het heden gegeven – en niet andersom – stap voor stap naar achteren? Wat de dingen (volgens mij) begrijpelijker zou maken / verifieerbaar aan de eigen ervaring i.p.v. top-down / en herkenbaarder voor jongere mensen.

Bij de vierde aflevering van Fosse/Verdon is alles gereduceerd tot het realistische drama van een flirtende workaholic, maar het bereikt nooit het niveau van Fosse’s eigen dramaturgie (van zijn eigen drama als flirtende workaholic). Bye bye, life. Hello, emptiness. Michelle Williams is beter als Verdon dan Sam Rockwell als Fosse – maar ik deel Jack Smiths opinie: een goede acteerprestatie is porno voor de filmcriticus, en de magie – veel abstracter – is afwezig. Dochter van Fosse noemt het de spiritual split – wat zei Camilla ooit over Fanny Howe? ‘She’s interested in contradiction and justice.’ Of: ‘contradiction and religion’? Ben het vergeten.

23 december 2025

Agenda: derde L in denim afmaken / lichte gesso op de eerste L zetten / rood pigment kopen / en cadeaus voor iedereen / Danai bellen. Nog niet eens halverwege valt de hamer – of eindejaarsvermoeidheid / plots valt het me zwaar om een dagboek bij te houden – wetende dat het gelezen wordt. Ik was graag kritiekloos praatziek geweest in tegenstelling tot zelfbewust (met een moreel superego op de schouder dat alle inhoud op waarde evalueert). Taylor Mead over Lonesome Cowboys: ‘Andy said: ‘Taylor, too much plot… Too much plot!’ He just wanted relationships’ – mijn eeuwige ideaal. Eerste gesso op de slanke L gezet. Wordt duidelijker. Wel strammer dan ik had verwacht. Misschien is konijnenlijm geen goed idee. Moet een test met gesso voor acryl doen. Sculpturale komt er direct in. De soundtrack van Lola is aangekomen.

24 december 2025

There are tins, there was pork
There are legs, there are sharks
There was John, there are cliffs
There was Mother, there’s a poker
There was you
Then there was you

Brian Eno/Bauhaus’ Third Uncle: eindeloze opsomming van allerlei – en dan jij. Zou ook over de geboorte van Jezus kunnen gaan.

Eten bij Richard en Ekaterina. Nova is zo blij met pluchen Totoro.

26 december 2025

Dagen van uitstelgedrag – materieel borden tassen vergiet en vorken – altijd minder dan lepels – en nog meer borden & borden op elkaar in de pompbak als evenwichtsoefening. Daarbovenop balanceert het hoofd van Johannes de Doper (of van gelijk wie, of van mij) – de mond is een afvoergat met standaarddiameter van 45 mm. Drain-of-plenty. Op de achtergrond (& onscherp) danst Salomé snake-hipping, Fosse’s Frug.

Er zijn geen morele feiten. Moraliteit = moderatie, en vanwaar komen dan al die blauwe plekken? Van de illusies zo hard te omhelzen?

Asa, as I Knew Him verzint de adolescentie van de yankee die haar later emotioneel zal kwetsen. Er is iets waanzinnigs aan de hele opzet van het boek – en niet te verantwoorden – wat het nog goed maakt. Zeker geen moderatie in de waanzin.

27 december 2025

Koffie in bed met amateurkunstgeschiedenislessen op YouTube over Michelangelo’s Laatste oordeel – met sluiks zelfportret-als-gevilde-huid. Is dat een logische doorzetting van exhibitionisme? En wat toon je dan? Je eigen slappe vel aan de kapstok hangen – niks zegt meer ‘naakte leegte’.

Gisterenavond met Sofie Van Loo in The Crazy Circle. Goeie energie. We hebben het over seks en relaties. Het eerste is geen probleem, het tweede zou welkom zijn, maar is minder evident. Ze merkt op dat met ouder worden de eisen waaraan de ander moet voldoen wel hallucinant lijken. Ik denk zelf: hoe ouder je wordt, hoe meer je wordt. En als persoon word je als een puzzelstuk – dat aansluiting zoekt – ook grilliger. Ik heb mijn twijfels over de waarde van mijn dagboek. Hooguit voer voor de uitgehongerde voyeur. Wat ik van Sofie heb gelezen, heeft meer intensiteit dan de meeste lezers konden verdragen. Ik hoop dat ze meer kan publiceren. Een soort Nederlandstalige Artaud. En een vrouwelijke.

Ik had net een studente die zich afvroeg wat écriture féminine zou kunnen zijn. Ik ook. Nu moet ik aan de monoloog van Fleabag/Kristin Scott Thomas denken over de menopauze en het verschil tussen man en vrouw, en hoe het geweld reeds in het vrouwelijke lichaam zit, versus de man die al dat geweld en lijden buiten zich om moet creëren (war = menstrual envy) – dat dan, maar met het verbaal-viscerale van Artaud?

Weet niet of er nog veel lesbische bars in Brussel zijn – vroeger de Tels Quels in het centrum, maar dat was platter, of Brusselser. Op het einde nog gedanst. Guilty feet have got no rhythm.

28 december 2025

Opengereten vuilniszakken – wild forage op z’n winters.

Eerste slanke (L)earner heeft een rode laag. Kan werken.

29 december 2025

Korte kater na vroege avond met Boy – Chez Franz. Boy is enthousiast over het boek van Sophie Nys. Verder iedereen besproken, maar te weinig gegeten. ‘Dat we het nu toch allemaal hebben begrepen & weten hoe de vork aan de steel zit.’ Ik zeg dat ik denk dat ik weet hoe het allemaal werkt – maar ik haal geen winst uit die kennis. En ik ben niet zeker of ik mijn naïviteit toch in stand hou – als vacuüm buffer. En hoe dan ook is alles voorbehouden aan de go-getter alpha (fe)males. Instituten mogen hun mond vol hebben van queer-dit-en-dat, maar veel ruimte voor subs of betas is er niet. Fantasie van fluïde machtsdistributie en dynamiek is sexy als gedrukte en gesproken letter, maar valt in de praktijk weinig of niet voor. Subs & betas worden later wel opgesoupeerd – als ‘ontdekkingen’. Wel veel gelachen. En de vraag wat te doen met oudejaar opgelost, of ontweken.

30 december 2025

French toast met ahornsiroop, ananas, koffie – en konijnenlijm opwarmen tezelfdertijd – en thermos maken. Werken in de onverwarmde studio valt mee, maar alle chemische processen werken tegen. Abort.

’s Avonds met Roger gegeten. Eerst alle boeken van Stephen King overlopen die we hebben gelezen: Salem’s Lot (mijn favoriet), Carrie, ‘Children of the Corn’, Apt Pupil, The Running Man, It, Cujo, Christine, Pet Sematary, Misery, ‘The Mangler’, Danse Macabre, Silver Bullet & het besef dat King mijn eerste ‘volwassen literatuur’ & verzameling was. Althans de eerste literatuur die ik zonder supervisie van volwassenen uitkoos. 12-13 jaar? Dan alle verdwenen bars uit een gedeeld Brussels verleden afgelopen: Het Rijk der Zinnen, Le Sud, Coaster, Java, L’Acrobat, Homo Erectus, Boys Boudoir, Why Not, Duquesnoy, Metro Valdi, Planète Chocolat (thé dansant op zondag). Kan niet op de naam komen van het disco/Franse chansons danscafé in de Kartuizersstraat… Je moest aanbellen. Werd opengehouden door een oud koppel – vrouw achter de toog, man was dj – tafeltjes met asbak – met water ingewerkt in het centrum van de tafel. De plek waar iedereen eindigde.

31 december 2025

Ik begin eindelijk aan Ingrid Caven: A Novel van Jean-Jacques Schuhl – Margot gaf mij het boek voor mijn verjaardag, jaren geleden – zeven, acht, meer? Het Frans stak mij tegen en het ging tijdelijk op schap, en dan vergeten of verloren in de scheiding met S. En dan weer zien passeren ergens – nu in het Engels. Misschien door een groeiende liefde voor cabaret dat het mij opnieuw aantrok.

De selectie van gedichten voor de lezing in Berlijn heeft dezelfde cadans. Of ik kan ze toch met eenzelfde ritme lezen. Heeft meer weg van een playlist. Ik geef graag lezingen en ben er goed in, maar ik kan zelden lang mijn aandacht houden wanneer iemand anders leest. Moet ik mij daar schuldig over voelen? Is de vraag naar wederkerigheid niet de kern van kleinburgerlijkheid? De morele schuldeconomie? Ik geloof het liefst in een soort trickle-down parasitisme.

Openingsargument van de cuckolded echtgenoot in Darryl van Jackie Ess: de meeste mensen kijken graag naar sport zonder die te beoefenen – ik kijk graag naar de buurman die met mijn vrouw vrijt. Micaela sprak ooit over een filosoof die schreef over het probleem van het ‘geschenk’ en de schuld die erbij zou komen. Ik ben vergeten wie – Fransman waarschijnlijk. Boy zegt dat het mijn voordeel is: dat ik alles vergeet. Zegt ook dat ik alles cultiveer. Cultiveer & vergeet. Maar ik moet al aan de verleiding weerstaan om de huidige selectie te herschrijven. Verslaafd aan het organisch-open gedoe. Unproductive… something that does not yield a return.

1 januari 2026

Documentaires in bed. The Making of ‘All That Jazz’ over Fosse-time: podium als limbo & onderbewustzijn. Niet enkel in de logica van upstairs/downstairs (= on stage/backstage), maar ook in het proces van de montage van de films: de jump cut invoegingen van podiummomenten binnen de ‘reële momenten’ en omgekeerd. Aftastend in Cabaret en verder ontwikkeld in Lenny en ATJ. All That Jazz is qua script geschreven als dagboek en kroniek van de eigen theatraal aangekondigde dood – Bye bye, life. Hello, emptiness. Ik ben geen fan van Fosse (de persoon) maar van Fosse-time: de creatie, het fantasma. Ik zou nooit een musical in het echt kunnen zien.

2 januari 2026

Eerste Learner langs één zijde klaar. De grote L-vorm met een scharnier tegen de muur werkt goed. Het voordeel: het ziet er autonomer uit dan ik mij kon inbeelden. Maar wellicht is dat de definitie van autonomie: wat je je niet op voorhand kon inbeelden. Ook veel ruwer en weerbarstiger. Er is veel dat ontglipt aan de controle, waar ik naar op zoek was, maar als het dan gebeurt, weet je toch niet waarom het werkt of niet. En met momenten lijkt het er te staan – en al los van mij. Toen het doek op de grond lag, had ik twijfels of het gezeefdrukte beeld zou werken, maar als de L hangt, werkt het. Nog altijd te vroeg om enthousiast te zijn – maar de studio vult ranzig rood – na jaren van indigo.

Rubis – met Hagar én Ruby. Hagar vond One Battle After Another met DiCaprio de meest zinloze film die ze ooit zag. Ze beschrijft het alsof de film haar als toeschouwer niet meer nodig had – een niveau van design/technisch perfecte kleurcorrectie dat enkel bevestiging wil. Ik vertel haar over Fosse/Verdon en de documentaire die ik over de making-ofvan All That Jazz zag. Hagar is een even grote fan als ik en begrijpt waarom een Netflixdrama niet aan ATJ zelf kan tippen.

Arrangement of fruits – all sorts

Around the rim of a cowboy hat, centerpiece

on a dinner-table set serving

many severed heads of

John the Baptist on a plate, Salomé

Snake-hippin’ Fosse’s frug

4 januari 2026

America valt Venezuela binnen. Fentanyl als creatief discours. Vandaag tweede houten scharnierstructuur gemaakt voor de ‘slanke’ L. Als beweging in de ruimte werkt het; ben niet zeker van de manier waarop de rattenbeelden nu gaan functioneren. De tweede L met een beeldsequentie van boeken-in-bilspleet oogt consistenter. Knowledge maxing: in 2025 werd kennis een sexy statussymbool.

Plotseling het besef dat de meeste gedachtegangen in dit dagboek vertrekken van ontmoetingen. Tijdens diners of op café. Spijtig genoeg krijg ik de conversaties niet op papier. Ik word fysiek misselijk en zenuwachtig van monologen.

Mr. Dick: ‘Owing to a disagreement they cut off the head of King Charles… for reasons I cannot fully understand… they decided to remove the troubling thoughts and put them into mine: I have to write them down.’ David Copperfield: ‘Something similar happens to me. I find when I’ve been in the company of a person of strong character, their voice comes lodged in my head.’

6 januari 2026

‘I’d sung for God or in the evening and on Sundays at home… for God or for a laugh! But a career? A star?’ Ingrid Caven: A Novel.

In de ochtend opnieuw begonnen aan de ouija-tattoo-op-de-rug-tekening. In de namiddag gesso schuren en tweede laag leggen in de studio. Presentatie bijgewoond van een architectuurworkshop die Richard bij Arnaud gaf omtrent Monte Verità en Harald Szeemanns onuitgevoerde project. Daarna afspraak met Michel Kolenberg in De Platte Steen. Bij Michel gepolst naar een tekst die ik eind jaren negentig gelezen moet hebben, gepubliceerd in het tijdschrift van Plateau. Een tekst waarvan ik dacht dat die over Breugel ging, want ik herinnerde mij één ding: dat Breugel wordt aangehaald als Pier den Drol (naar Pierre le Drôle). De auteur is een kennis van Michel: Gottfried Van Salzburg – en de tekst ‘De Schilder’ gaat niet over Breugel, maar over een hedendaagse schilder – en opent met de zin: ‘Hij was van stille mensen, bij niets bij.’

Ik vertel Michel dat ik hoop ooit mijn vergelijking tussen het sociale gebabbel bij Breugel & de travelling/openingsscènes van Altman & de wijze waarop onderwerp/motief in beider werken opgaan in een sociaal landschap, in een werk te kunnen omzetten. De audio van Altman meandert door het sociaal landschap zoals in Breugels composities. As always the I in the landscape is collective. (H.M.)

8 januari 2026

Administratie & doornemen van teksten voor Berlijn. Gesso schuren en een laag rood gelegd. Dat niet het juiste rood lijkt en waarschijnlijk opnieuw gedaan moet worden.

M Leuven: ‘Het werk van Els Nouwen laat zich niet gemakkelijk vastpinnen.’ Persteksten die openen met een negatief. Doet denken aan mijn galerist in Parijs die ook elk gesprek begint met een verontschuldiging. Wil de show wel zien.

Dubbele tragedie: een gigantisch segment van kunstenaars van wie het beperkte talent niet matcht met hun arrogantie, maar die door die arrogantie wel een tamelijk succesvolle carrière hebben. En een ander gigantisch segment van kunstenaars van wie het uitmuntende talent niet matcht met hun schuchterheid, en die daardoor geen carrière maken, maar die ook nooit kunnen stoppen, want kunst is zoals een heroïneverslaving: zelfs als je een miserabele carrière hebt en in de goot ligt, blijf je doordoen.

Luchthavendresscode: tracksuits en een getemperd kleurenspectrum – van zwart naar grijs.

‘I had another dream, I’m a dog. A deluxe dog a little black poodle, maybe I’m a circus dog skating on the ice rink in the Englischer Garten I’m turning such pretty arabesques and I reckon this animal which is me is ridiculous, useless, a luxury and I’m saying to myself: that’s it. I’m useless.’ Ingrid Caven leest als een open weefsel.

10 januari 2026

Tonio doet open bij Buchholz: Otto Meyer-Amden, voornamelijk tekeningen en gouaches. Enerzijds de machinatie en de ritmering van kostschooldiscipline. (Machinatie van gebed, missaal lezen en handen opsteken – permissie! En omdat de beelden uitgeveegd en mistig ogen, lijken ze op geweven patronen in een afgebleekt weefsel.) Anderzijds de individuele knapen – naakten die zweven tussen Grieks en buitenaards. ‘I heard it’s pedophile’, maar het ligt ergens voor de pedofilie – idealisering/objectivering van onschuld en een preseksueel lichaam. De hoofden en de lichamen zijn buitenaards, vergelijkbaar met sciencefiction – verbeelding waarin prehistorische goden en aliens vermengd worden. De studies naar archeologische graftombes – verdeling en schikking van ledematen – zijn bijzonder. Heeft Schlemmer de marionetten-ledemaat-segmentering van Meyer-Amden overgenomen of omgekeerd? De obsessie van O. M.-A. lijkt persoonlijker – en erotisch-religieus. Kan ook de Buchholz-context zijn die daarmee te maken heeft. Tot voor kort kon je nog een tekening voor 600 euro kopen van hem. Niemand was geïnteresseerd, vergeten naam. Nu liggen er meer dan honderd werken in huis. ‘Buchholz got the eye,’ zegt Sofia.

Sofia’s publicatie-event bij Sweetwater ging goed – 30 à 40 mensen. Grappige energie door de mix van sociale nervositeit en de -7 °C buiten. Sofia leest voor uit brieven van de heilige Franciscus van Sales (begin zeventiende eeuw – ‘Do everything with love – do nothing by force’) en iets over haar ex – met wie ik mijzelf aan het begin verwar. Nelson Beer als Zwitserse contemporaine chansonnier-charmeur – met Koudlam-invloeden. Andrew vertaalt sonnet van Juana Inés de la Cruz – liefde is terugkerend motief.

Olga vindt mijn teksten melancholisch. Ze is totaal gecharmeerd door Nelson en vertelt over haar eigen zangperformance – ik vergeet haar te zeggen dat ik Ingrid Caven lees. Ik wou polsen of iemand Caven kent. Ik besef dat de Duitse Sehnsucht (als esthetisch model?) waar ik mee ben opgegroeid niet meer van deze tijd is. Blij om Angharad en Rich terug te zien, maar te kort met Angharad gepraat. Nelson vertelt over zijn US-trip en de cowboys die hij ontmoette (iedereen is blijkbaar op een rondtrip). Hij vraagt naar mijn interesse, en ik vertel hem niet geïnteresseerd te zijn in echte cowboys – enkel in de culturele figuur met wie ik als kind ben opgegroeid. En als existentieel theatraal personage (Friedrich/Lonesome Cowboys = ‘solitude is the perimeter of truth’) – mogelijk een mannelijke mythologie of fantasie voor wie avoidant attachment issues heeft.

Het eind van de dag is vermoeid en overgevoelig. Sex and the City-episode: Amerikaanse voorhuidwalging & bodyshaming. Drie van de vier vrouwen belichamen de puriteins-culturele suprematie. Dat Sex and the City door een homo gerealiseerd werd, lijkt absurd. Elke keer als Sofia mij overtuigt om toch nog eens te kijken, komen we uit op random episodes met vooroordelen jegens biseksualiteit, leeftijdsverschillen en voorhuid. Slecht voor de nachtrust.

11 januari 2026

‘One thing about money, it allowed you to be inconsistent, not to be one particular, fixed member of the Human family… It could allow you to be less substantial, more volatile.’ Ingrid Caven leest als een lucide droom. En ik herken Margot. Of toch haar sensibiliteit voor dergelijke esthetische fantasieën, Weltschmerz, sensuele roes en luxe. Een oud idee – weinig mensen belichamen het nog. Nicolaus Schafhausen nog wel – en Nicolaus en Margot vonden elkaar daarin. Ik begrijp waarom ze mij dat boek cadeau gaf – ik besef plots dat ik hier jaren geleden naar heb gestreefd, en dan de fantasie ben vergeten of heb opgegeven – en pas op latere leeftijd – als een droom weer heb opgepikt.

Vroeg of laat keert rock-’n-roll terug naar gebed – wellicht uit urgentie. Terug in Brussel. En met zondagavondstress voor de komende drie jurydagen.

12 januari 2026

Uitgeput na de eerste jurydag, maar tevreden. Moet opnieuw nadenken over Der Magen Europas – de bedden als bodemloze containers, en als onderhandeling tussen lichaam en oneven ondergrond – en de miniaturisering van het volwassen lichaam. Zou graag nog iets nieuws willen voorstellen, maar opgelegde thema’s werken constiperend. En de ouija-tattoo-rug-werken staan nog niet op punt, hoewel het idee van Brussel als conduit body wel aansluit en uitbreidt.

Drie dagen aandacht geven aan andermans verlangens en angsten – en dan macereren in de vraagtekens van je eigen gedoe. Gochujang aubergine & tofu – in bad met Clive Barker.

15 januari 2026

Sofia: ‘We’re always taking baths when we call’ – met echo van water & badkamerbetegeling. De afstand/gemedieerde relatie laat ‘samen niets doen’ niet toe & teert constant op signaal & reactie.

Met Sara in Union – over het dagboek gesproken – veel drama zit er niet in. Omdat er geen drama in mijn leven is. Ze vertelt haar theorie/idee over de verschillende wijzen waarop het kunstenaarschap gedragen wordt, veelal klassengebonden. En hoe dat het werk zelf beïnvloedt. Ik ben de subtiliteiten vergeten. In eerste instantie kon ik mij erin vinden. Maar misschien projecteer ik er mijn eigen dramatiek op. Ik ben klassenemotioneel en emoties zijn weinig betrouwbaar. Intern moet ik nog altijd mijn kunstenaarschap verantwoorden – naar buiten toe kan ik het tot op zekere hoogte performen. Sofia heeft ook een precaire relatie met haar kunstenaarschap, maar volstrekt anders dan ik. Bij haar is het iets dat zwalpt tussen cynische rede en anorectisch impressionisme. Maar op z’n minst omarmt ze occasioneel een radicale luiheid of afwijzing. We zijn uitputtend aan beide kanten van hetzelfde spectrum, maar haar uiteinde voelt wereldser aan – dat van mij eerder intern.

Frustratie over de show in Keulen. De bedden kloppen, maar daar heb ik zelf niets meer aan. En er zijn er al zoveel getoond in Duitsland. Misschien een nieuw bed.

16 januari 2026

De drie jurydagen wegen zwaarder door dan ik wou. Futloos. Ik herken mijzelf amper in de tekeningen die ik de laatste maanden heb gemaakt: hoofd langs achter gezien, rustend op een kussen of de grond. En dat verbonden aan een fotokopie van een rug met vullende tatoeage van een ouijabord. De oorsprong ligt bij een politieagente (na dienst) die ik op de roltrap in het Zuidstation zag, met zo’n tattoo op haar rug. De conjunctie van uitvoerende wet (met politie als working class) met het dienende lichaam als communicatiemedium, en dan de verwarring van taal met de erotiek van de handeling. Van de lage klasse worden in de kunst enkel de criminelen aanvaard – de politieagent is een bijna abjecte figuur.

Ik wil een geleidend lichaam, of een vertalend lichaam – dat dan de vraag stelt hoe het een ‘zelf’ kan produceren. Of een religieus lichaam. Een versie van het hoofd met tonsuur: naaktheid/kaalheid die enkel door een ander (vanaf de rug) gezien wordt.

Jelena K. wenst dat kunstenaars opnieuw de rol van spiritueel medium opnemen, wat verleidelijk klinkt. Ik heb ook mijn buik vol van confessioneel-narcistische identiteitsnavelstaarderij – maar wie of wat komt dan aan het woord? (Paul Thek: ‘Get over yourself – Get over yourself – Get over yourself – Get over yourself – Get over yourself – Get over yourself – Get over yourself – Get over yourself – Get over yourself – Get over yourself.’)

Het alienhoofd langs achteren gezien – boven op de ouijabordrug – is het meest obsceen, paars en rijp. Brussel is een passief mediërend lichaam.

17 januari 2026

Opening van Harald en Jos bij KIN. Heb de tekeningen destijds in Basel gezien en in Wenen – en ze werken nog altijd.

18 januari 2026

Tranen altijd wantrouwen (behalve als ze uitputting signaleren). Altijd het vermoeden dat empathie een cultureel georkestreerde middenklassenconditionering is. De Disney-doctrine – Raised by toons.

19 januari 2026

Blijkbaar had ik het imposter syndrome. Of nog steeds. Maar enkel thuis, niet in therapie, waar er geen plaats is voor theater – en waar ik werk en carrière blijkbaar juist kan inschatten. Alsof het een dramatische functie heeft die alleen binnen de studio relevant is. Functioneel fatalisme.

Vergadering van Établissement over de niet-toegekende subsidies – hoewel het rapport van de commissie laaiend positief is. Positiever dan ik ooit heb gelezen. Lichtekooi zit volgens Nadia in dezelfde situatie – en nog een paar andere kleinere instellingen. Wat blijkbaar de strategie is van de commissie, maar verwarrend en zonder heldere richtlijn of advies voor de toekomst. Jelena opent de vergadering als onheilsprofeet met een Titanic-verwijzing en vindt dat wij (in de Belgische kunstwereld) in een sprookjesbubbel zitten. Moeilijk te zeggen of het Slavisch fatalisme is of haar architectenpragmatisme.

20 januari 2026

Uitgeput van niets te doen. Een nieuw bed ontwerpen is altijd bevredigend. Zoals drugs of alcohol. Altijd nog & nog eentje om het af te leren. Het bed is een soort bodemloze roes met het grid van de draagstructuur om de leegte te organiseren. Sofia leest elk van de bedsculpturen als een vlucht naar een ‘ander bed’. Maar de motivatie om ze te maken heeft niet meer zoveel met het intiem-relationele te maken. Als containers zijn ze wel nog escapistisch – of toch een geruststelling in het maken. Zou goed zijn om er meerdere te tonen in Keulen en ze hoger aan de muur te hangen (trofee) zoals bij Paradis in Marseille.

Haken van wegwerpkleerhangers als poten voor het bedje.

21 januari 2026

Er komt plots politie over de vloer, en de vloer is bezaaid met tekeningen, collages en fotokopieën: ouijatatoeage op de rug én kepies. Geen reactie – misschien is er geen herkenning. Bedden aan de muur, maquette en rommel in het midden van de kamer. Ik ben verbaasd over hoe weinig het mij doet. Als ze weg zijn, besef ik dat de conduit bodies zichtbaar op de grond moeten liggen – de plankenvloer of de tegels moeten zichtbaar zijn. De ouijatattoo-rug en de achterkant van het hoofd met de politiekepie wordt intiem en rustig.

’s Middags naar de gym, voor het eerst in mijn leven. In een training verzeild geraakt. Nadien voelen mijn benen als gelei en kan ik de trappen niet af. Kan verslavend worden.

’s Avonds met Micaela in Rubis. Ze heeft ahornsiroop mee die de buurvrouw van haar ouders maakt. Over edgelordism in de kunst en Brussel gepraat, dat het sowieso een jongensding is, de aantrekking van de beeldtaal van terreur, dictatuur en militaria – zogenaamd geformuleerd als kritiek en ironisch bedoeld, maar met een aandacht en dedicatie die niet onderdoet voor werkelijke sympathie. Ironie heeft nog weinig te bieden binnen de kunst, volgens mij. En het moralisme van wholesomeness is al even destructief. Dus wat is de waarde-currency in de kunst vandaag? Zijn er vrouwelijke edgelords… edgeladies? Ryan komt erbij.

22 januari 2026

Mudam Luxembourg – overzichtstentoonstelling van Eleanor Antin. Is de max. Ben blij om nog eens zoiets theatraals te zien. Ze wordt verkocht als performance artist, maar dat lijkt een soort academische, beschaafde verkooptactiek. Gaandeweg heeft het werk meer te maken met decor, props en de enscenering als drager voor analytische tekst – een vroege combinatie van conceptuele strategieën + theater – zoals Mike Kelley het nadien hanteert.

23 januari 2026

Met de politiekepie op de ouija-rug-tekening werkt het – maar er moet een vloer of andere ondergrond bij. En wie spreekt van achter de rug – ook een façade? Dat er een geest van achter het vette vel de letters naar boven zou zitten duwen om iemand te antwoorden op hoogzwangere vragen is speculatief. Dat de rug en de achterkant ook façade & theater zijn.

Wat wordt er achter de rug gecommuniceerd? Van binnenin (of van achter de façade)? Iets anders dan strontverwerking? Vinger over de rug, wijst letter na letter na letter aan – vormt hormonale suiker, vet, vertaling. Nee… niets gearticuleerd… liefst van al geleuter, zoals aan de telefoon, verstrooid.

‘You eat, you excrete, but you never catch your cells in the act of creating themselves out of your food… no more can you detect your personality and its decisions in the course of being created by your experience. You know only that you ingest the present tense and excrete it as a narrative in the past… History is in the shit tense. You have left it behind you. Fiction is piss: a stream of past events but not behind you, because they never really happened.’ Brigid Brophy begrijpt alles.

24 januari 2026

Tentoonstelling van Stefano Faoro bij Rue Américaine heet Titanic – mantra van vandaag. Alles niervormig.

26 januari 2026

Met de boekhouder aan de telefoon om de miserie op z’n minst te kunnen begrijpen. Belastbaar bedrag blijkt 4000 euro hoger te liggen dan zou moeten, volgens mij. Ben nu niet zeker wie er een fout gemaakt heeft, maar ik hoop er niet voor te moeten opdraaien.

Op weg naar concert in Chaff met Sara aan de telefoon; over de review van de biografie van Sontag, die geframed wordt als slecht persoon, slechte moeder. Mijn favoriete komische figuur is de diva/moeder-op-leeftijd die haar kinderen dist, het liefst met een cocktail in de hand (LOVE Jessica Walter/Lucille Bluth/Malory Archer/Wayland Flowers’ Madame). Afwijzing van zorgzaamheid & hedonistisch egoïsme – als figuur van vrijheid.

Ik begreep dat het een probleem van het patriarchaat is dat vrouwen van kinds af aan met poppen in een moederende, zorgende rol worden geduwd. En nu is iedereen verzot op care – als thema.

27 januari 2026

Koffie met Jurgen op het Vossenplein. Aristokat van de rommelmarkt. De ‘eerste’ markt verkoopt een exclusief narratief, de rommelmarkt draait op roddels en geruchten, en de brocante op speculatie. Der Magen Europas – ik besef nu dat de titel voor de Kölnischer Kunstverein van Jurgen komt – en zijn vriend Christoph – die niet in de show zit.

Hoe meer curatoren care in de mond nemen of op het programma zetten, hoe minder ze de zorg op zich lijken te nemen. Margot Vanheusden werd niet echt opgemerkt of beschouwd als ‘curator’ – ondanks het feit dat ze medeverantwoordelijk is voor een spectaculaire lijst van uitgenodigde kunstenaars in Établissement d’en face. Wellicht omdat ze niet geïnteresseerd was in titels – en mensen, hoe intellectueel ook, zijn toch vooral onder de indruk van labels. Denk niet dat ik een curator heb gekend die meer persoonlijke zorg voor kunstenaars aan de dag legde; ze thuis uitnodigde, voor hen kookte, met hen op café ging om er tot een kot in de nacht mee te babbelen. Maar ze zou nooit het woord care in de mond nemen. Margot was iemand van weinig woorden; zeker geen discours, geen argumentatie – en als ik terugdenk aan alle kunstenaars die zij heeft uitgenodigd en de shows die ze tot stand heeft gebracht – nét zonder enige uitleg – is het schrijnend om te zien hoe die mogelijkheid is uitgemoord door de hegemonie van discours. How can I see what you do, if I have to believe what you say.

28 januari 2026

Ziek uit bed gekropen.

Sofia’s route is niet bij te houden (Berlijn-Hamburg-Berlijn-Mainz-Berlijn… Parijs-Brussel-Berlijn-Washington…). Ook niet voor haar. De template van onze relatie is een logistieke cat’s cradle, waarbij we de vervlechting van reisplanning onhandig aan elkaar doorgeven – groeiend in complexiteit.

Ben er zeker van dat ik ziek ben geworden door oververmoeidheid. Van financiële stress en belastingmiserie, en de Établissement-issues, en het gevoel dat de moraliteit van de huidige generatie mij alleen maar ouder en geïsoleerder doet voelen. Een studente vroeg Sofia vorige week of de schilderkunst voor haar een safe space is. LOL.

30 januari 2026

De 600ste dag zonder regering. Iedereen speculeert over Kanal, Établissement krijgt (voorlopig) geen subsidies. Lichtekooi idem en nog wat ruimtes met een gelijkaardige laboratoriumfunctie – omdat er gewoon minder geld is. ‘Effort de guerre,’ zegt Jean-Paul. Nieuwsbrief OFFICE: Kersten en David zetten een museum in Japan, Richard met Christ & Gantenbein eentje in Noorwegen – beide privé-initiatieven.

Telkens als ik in een nieuw bed verzeild raak, dezelfde zoombeweging (double entendre zit in het proces zelf): in en uit, figuur/ding/figuur/ding – van taal naar container en terug. Dezelfde verschaalde figuratie als een juweel. Onder Calvijn moesten juweliers bijoux en sier verzaken en hun precisiemetier ten dienste stellen van de organisatie & het functionele: de praalrepressie van het polshorloge – als undercoverjuweel.